مدتيست ننوشته‌ام. اين نامه‌اي براي خودم است چون دلم برايش تنگ شده است. اين روزها آن‌قدر مشغله زياد است كه فرصت حال و احوالي با خودم هم نيافته‌ام. روزها به شدت كوتاه است و نمي‌دانم زمان چرا آنقدر براي رفتن شتاب دارد با اين وجود انگار ننوشتن در وبلاگ با عث آزادي من مي‌شود. انگار اينجا چيزي يا نگاهي مرا به بند مي‌كشد. ديرزماني‌ست كه براي خودم ننوشته‌ام. از وقتي شروع به وبلاگ ‌نويسي نمودم هميشه براي ديگران نوشتم.

به نظر مي‌رسد دايره به نقطه تكرار رسيده است. البته اميدوارم كه با تلاش‌هايم اين نقطه تكرار نباشد بلكه نقطه تعالي باشد در فراتر رفتن از نيازهاي سابق. اميدوارم نيازهاي سابق پايم را نبندد.

شايد نفطه مهم در نوشتن براي خويشتن خودم نوشتن طبق شرايطي راحت است. نوشتن و تكيه دادن. من هرگز نتوانستم پشت صندلي آن بالا راحت باشم.

مثل قرار كه هرگز در حركت احساس آرامش نمي‌كنم و بايد در جايي بنشينم. البته پيشرفت قابل ملاحظه‌اي حتي در اين موضوع يافته‌ام.

برگشته‌ام به نقطه اي كه در دفتر خاطراتم بعضي چيزهاي را كه خيلي بد بود و سخت گلويم را مي‌فشرد مي‌ريختم بيرون. آن زمان از آنها متنفر بودم و حالا مي‌انديشم با همه بدي چيزهايي را در خود داشتند كه حالا آرزوي يك لحظه‌شان را دراي مثل نفس كشيدن برادر.

بارها و بارها مي‌خواهم از اين كابوس بر خيزم اما نمي‌شود و گريبانم را گرفته است.

رسيدن به نقطه‌اي كه به خودم ختم مي‌شود. به خلوتي كه زماني وجود داشت كه هيچكس در زندگي‌ام نبود. آن زمان ناتوان از هر نوع ارتباطي بودم. تنها و درمانده بودمو از اين نظر مي‌گويم شايد تعالي باشد كه حالا فرصت سرخواراندن هم ندارم. چرا كه مي‌توانم در خدمت ديگران باشم و از آن لذت ببرم.

زماني كه تلفن نداشتيم و من هيچ دوستي كه بتوانم او را دوست بخوانم بر عكس حالا كه ارزش دوستي و دوست را دريافته‌ام و انسان‌هاي بي‌شماري در حقم دوستي نموده‌اند و با اين وجود هميشه يك نفر بوده است. يك نفر هميشه بوده است. و آن البته خدا بوده است كه هر لحظه در دشوارترين لحظاتي كه يادم مي‌آيد يه نحوي كمكي برايم فرستاده است.

الان يكي از دوستان زنگ زد و گفت: احساسا دلتنگي مي‌كني؟ احساس گذر زمان مي‌كني و بعد داستان ارتباطش با دو مرد را برايم بيان كرد. عاشق مرد است و مرد اول زن دارد و مرد دوم نيازاهاي ارتباطي و جنصي‌اش را برآورده مي‌كند.

به او گفتم با هردو در اربتاطي كه گفت نه. و مرد دوم از عشق او خبر دارد و مرد اول را وارد حريم جنصي نمي‌كند.

و گفت مرد بيچاره دوم گاهي به خاطر عده نگه داشتن او حاضر است مقدار زيادي پول بدهد كه البته او قبول نمي‌كند.

به هر حال اين هم يك شيوه زندگي است.

دوباره زنگ زد.

و ما با هم بحث كرديم درباره اينكه او چه طور مي‌تواند چنين شيوه‌اي را در رابطه ادامه دهد. و او گفت. عشق مرد اول همچنان وجود دارد اما او مرد من نيست. و من مي‌توانم با او دوست باشم.

خواستم برايم توضيح دهد آيا خودش مي‌تواند به اين نقطه برسد كه شوهرش عاشق زن ديگري باشد؟

و او گفت : - اگه منو جاي خودش داشته باشه آره

و من به او گفتم من اين قضيه را تحمل نمي‌‌كنم هرگز

و مردي مي‌خواهم كه به من صادق و وفادار باشد و در نهايت گفتم گرچه پاي عمل اگر بسد من مي‌توانم اين قضيه را تحمل كنم كه شوهرم به زن ديگري هم برسد اما تو كه مي‌گويي آري نمي‌تواني.

به هر حال من معتقدم در رابطه ايده‌آلي مرد و زن هردو به وفاداري نياز دارند. چه طور مي‌شود در خانواده‌اي زندگي كرد كه مرد تو مخفيانه با زن ديگري در ارتباط باشد. اينجا در واقع حتي وفاداري هم مهم نيست بلكه اصل صداقت زير سوال مي‌‌رود. او گفت كه همه حيوانات هم جنس نر اين اختيار را دارد و خدا هم اين اجازه را داده است.

و من به او گفتم بله درباره حيوان‌ها شايد صحيح باشد و البته انسان هم موجودي چند همسر است اما وقتي به عنوان انسان مطرح مي‌شوي و در نقطه تعالي موضوع فرق مي‌كند. به او گفتم حاضر است مرد اول طلاق بگيرد و با او زندگي كند؟

گفت بله.

-         چه طور دلت مي آيد يك زن ديگر را مطلقه كني و سه فرزند طلاق درست كني؟

اينجا عنوان زنيكه خر به من داده شد با تفكرات ار تجاعي و قرار شد نيم ساعت ديگر دوباره زنگ بزند و گفت فرزند دوست دختري در آمريكا

اما همه مي‌دانند فرزند طلاق بودن چه پديده شومي است گرچه براي ادامه زندگي نبايد ترحم كرد بلكه بايد به رشدي رسيد كه ادامه زندگي را ممكن سازد نه مانند عده‌اي از زنان شوهردار همشهري ما كه به خاطر عرف و به خاطر وابستگي به فرزنادن به شوهر خود خيانت مي‌كنند. فرزند محصول خيانت به مراتب خطرناك‌تر از فرزند محصول طلاق است.

به هر حال بايد قانع شد كه بايد به حريم خانوداه ديگران احترام گذاشت و اين را بيشتر از هركس زنان و دختران تنها بايد بياموزند.

احترام به خانواده كسي نوعي احترام به خويشتن در زماني كه ما تنها نبوديم و البته اين هم ديلي كافي نيست شايد ناشي از نوعي ترس باشد. ما بايد كمي متعد باشيم و مانند لاشخور به زندگي ديگران چشم ندوزيم.

و البته مردان مجرد هم در اين زمينه مقصرند. چرا كه با عدم تعهد خويش در واقع با عث فرو پاشي بعضي كانون‌هاي مهم ميش‌وند.

يك مرد مجرد اگر به رشد برسد و تشكيل خانواده دهد اولا زن ديگري را از تنهايي بازداشته است ثانيا به طور غير مستقيم بعضا باعث مي‌شود تا مرد غير متعهد و ناتوان ديگري نتواند نسبت به خانواده خود بي اعتنا يا كم هر باشد.

در واقع همه چيز به هم وابسته است.

به او گفتم حاضر است با مرد دوم ازدواج كند؟ گفت نه

او كوچكتر است. از او خواستم اين طرز فكر احمقانه را از سرش بيرون كند چرا كه كوچكتر بودن گاهي مزيت‌هايي هم دارد. اما در كتش نرفت و مرد بزرگتر ازخودش خواست.

خب من هم يادم رفت دگير چه مي‌خواستم درباره خودم بنويسم

به اميد عشق براي همه

بدرود افسانه جان