آنقدر خسته ام كه حتي پسورد ايميلم را هم فراموش كرده‌ام. اما چرا نمي‌روم بروم بخوابم با اين مغزي كه كه اگر بر زمين گذاشته شود فرصت چشم بستن هم به من نمي‌دهد و هفت پادشاه را خواب مي‌بيند؟

من بر آنم كه بر شب تازم و پيش روم. چه كسي مي‌توانست فكرش را بكند كه او چه چيزي از آب در آيد؟

هرچيزي

امشب مي‌خواهم از پسري براي‌تان بنويسم كه وجودش كرامتي در زندگي من بود و مرا از قيد و بند آزاد كرد.

نمي‌دانم اسم آن دختر كه هنوز هم باعث ستايش من است پويه بود يا پونه. اسمش را مي‌گذارم پويه چون با مسما تر است. پويه آمده بود يزد و يك كنفرانس گذاشته بود. يعني پويه را نمي‌شناسيد؟ همان دختري كه گرد جهان را با دوچرخه پيمود.

من آن زمان‌ها عاشق به اصطلاح معشوقم بودم. يعني عاشق كه نه در بندش بودم و جستن نتوانستم.

يك پسر حول و حوش پويه مي‌گرديد كه خياال برم داشت رفيقش است. پسرك رشكم را برانگيخت. ته ريش قهوه‌اي از دور مسن ترش كرده بود. يك دوربين دستش بود و از جلسه عكس مي‌گرفت.

يك آن كه دوربين جلو‌اش بود برايش ژست گرفتم.

در دلم گرفتم بابا يكي هم بيايد از من نا چيز عكس بگيرد.

او هم نامردي نكرد فوري از من عكس گرفت. انگار پيام روح مرا در يافت كرد. از آنجا آتشي در دلم افتاد شايد هم آب رواني.

مگر فرق من با پويه چيست كه او بايد با جواني به اين زيبايي بچرخد و من در به در هفت‌ساله مردي باشم كه حسرت يك مكالمه بيست دقيقه‌اي را به دلم گذاشته است؟

كتابي خوانده بودم به نام نه راز زناني كه هرچه مي‌خواهند به دست مي آورند

اولين راز اين بود: كمي حسود باشيد. در توضيح نوشته بود كافيست شما هم چيزهاييي را كه زنان ديگر دارند بخواهيد.

2-

رفته بوديم تئاتر و من همان پسر را ديدم و دوباره برقم گرفت. عجب پس او رفيق پويه نبود بلكه همشهري خود ما بود. اين‌بار او را از نزديك‌تر كاويدم. ملاحت چهره‌اش را تنها در بعضي بازيگرهاي مشهور تلوزيون ديده بودم. چيزي در اعماق آن چهره بود كه براي من نورمي‌داد.

چشمان سبز و پوست سفيدو و اين‌بار بي‌ته‌ريش.

لحظه شماري مي‌كردم تا فردا شود. سه روز بود كه از معشوقم به اصطلاح خبر نداشتم. داشتم دق مي‌كردم. و ديدن اين جرفه ناگهان مرا بر افروخت.

انگار نوري جديد در زندگي‌ام تابيده بود. براي لحظاتي مزه گس و عجيب عشق تازه را زير زبانم حس كردم. خيلي بدبخت شده بودم. هرشب با آهي بي‌ش‌مار از ته دل به خواب مي‌رفتم. لباس‌هايم كهنه بود. دل دماغي براي هيچ چيز نداشتم.

با همان وضعيت منتظر فردا شدم كه شايد پسرك را در جشنواره ببينم.

او آمد. رنگ پيراهنش قرمز تند بود. بسيار شيك‌تر از مراسم پويه. بايد بگويم من عاشقش شدم. شايد هم چيزي ديگر.

همان روز در تلفن عمومي تئاتر معشوقم را پيدا كردم و بسيار جدي به او گفتم مي‌خواهم بروم. او طبق معمول از پشت تلفن وانمود كرد من كسي ديگر هستم و نمي‌تواند با من حرف بزند. دچار فوبياي استراق‌سمع تلفني بود! دوباره رنگ زدم و هرچه دل تنگم مي‌خواست گفتم.

چشمان سبز پسرك تندي و تيزي‌ام را بيشتر مي‌كرد.

كجا بود خوشبختي گم شده من؟ آيا در دردستان مردي بود كه هرگز با من وارد گفتگو نمي‌شد؟ مسلما نه؟

آيا در پيراهن قرمز آقاي ميم بود؟

نمي‌دانم نامش را چگونه آموختم اما از يكي از آشناها ي حسودم درباره او پرسيدم و وقتي گفت كه بي نهايت دوست دختر دارد فهميدم جايي براي من درمانده دلشكسته ميان آنها نيست. چرا كه از من گذشته بود اداهاي ژيگولي در بياورم. شايد هم هرگز اهلش نبودم. پس مرا طاقت مقابله با آن پيراهن قرمز نبود.

از آن آشنا خواستم شماره آقاي ميم را برايم گير بياورد اما هنوز از عشق قبلي‌ام نبريده بودم. پاپيش نشدم. براي من آن جرقه چشم‌ها كه مرا ننگريسته بود كفايت مي‌كرد.

چند ماه بعد

ديدار بعدي من با آقاي ميم در گروه كر بود. اما نمي‌دانم در كدام دنيا سر مي‌كردم. اين بار اين او بود كه به من چراغ سبز مي‌داد. چپ مي‌رفت راست مي‌امد چيزي مي‌گفت. من زيبايي خاصي نداشتم اما جذابيت خاصي داشتم در گروه از همه مسن تر‌بودم و براي همين هم نمي‌توانستم عاشق پسري باشم كه از من چهار سال كوچكتر بود.

چرا ديگر جذب آن چهره نمي‌شدم. چرا هلاكش نبودم؟ چرا دست و دلم نمي‌لرزيد؟ او مانند يك گل زيبا بود. چشمان يك آهو را داشت و من كه مي‌دانيد هميشه شيفته زيبايي‌ام اما نه در پي تصاحب آن.

مسلما اين حرف كه او دوست دختران زيادي داشته به همراه سن كمترش عامل مهمي بود كه به او فكرنكنم

سكانس آخر. دو سال بعد

از مجاهدين يك تاكسي دربست گرفتم و به راننده گفتم اگر خواست مسافر سوار كند

چند متر آنطرف‌تر پسري با دوربينش سوار ماشين شد.

نگاه كردم به اين آشناي ناشناس. و بازهم دورتر از آن بودم كه بخواهم با مردي وارد حرف زدن بشوم. اون فقط چند سانتي‌متر آنطرف‌تر نشسته بود.

طوري آشنا حرف زدم كه بايد مرا مي‌شناخت اما شايد خود را به نشناختن زد. نه مطمئنن نشناخت. اصلا نگاهي نكرد.

-         عكس مي‌گيريد؟

-         بعد از ظهرها. صبح‌ها كه سربازم.

به نظرم به خاطر سربازي غمگين مي‌امد يا طوري گلايه كرد. حلقه باريكي برانگشت دست چپش ديدم.

يعني زن گرفته است؟ يا نامزد كرده است؟

پس كه بود اين دختر خوشبخت. آيا كسي مثل من مي‌توانست زيبايي‌اش را بستايد.

البته كه مي‌توانست. شايد هم بهتر

او مرا نشناخته بود. پس خنگ بود. هميشه قيافه زيبا نشانه باهوشي نيست.

خواستم كرايه‌اش را حساب كنم.

 كرايه خودش را داد و پياده شد.