هستی

 خيلي دلم گرفته. از خيلي چيزها و از جمله از باتوم خوردن سر مهرداد.  و اينكه هيچ كاري از دست من بر نمي آيد.من هميشه مردهايي با ويژگي هايي خاص جذب كرده ام. به طور مثال اغلب مردهاي آشناي زندگي ام موي بلند داشته اند كه نمي دانم نشانه چيست. يا زنداني سياسي بوده اند. البته اين ارتباط در حد آشنايي بوده است.

مثلا يكي از آنها اكبر بود كه به خاطر اقدام براي ترور نمي گويم كه دستگير شده بود و بارها زندان رفته بود. البته در سن نوجواني كه حالا به خاطر آن اقدامش غمگين بود چون آن فرد را فرد مفيدي مي دانست.يا يك بار كه اشتباهي به كسي اس ام اس دادم كه موجب دوستي اي مقطعي شد مردي بود كه او هم زندان رفته بود. بسياري از مردهايي كه سر راهم قرار گرفتند پدر نداشتند و نمي دانم چه ويژگي شخصيتي در من باعث اين جذب مي شود.

خب مهرداد هم يكي از آنهاست كه هر سه ويژگي را داشته است. اين كه يك روز كاري از شهر بي خبر و ساكت و آرامي كه هيچ خبري از تظاهرات در آن نيست بزند برود يك شهر شلوغ و در تظاهرات  شركت كند نشانه اين است كه به اين قضيه خيلي پايبند است. و من به عنوان همسر او كه نمي توانم بي خيالي طي كنم. اين است كه دفعه بعد من هم مي روم يك شهر ديگربراي تظاهرات. خودم را حسابي سبز هم مي كنم.

مهرداد البته مثل همه مردهاي جذبي  كمي عجيب و غريب بوده است و حالا با باتوم خوردن به ملاجش

نمي دانم در تفكراتش چه تغيير حاصل شده اما قدر مسلم از مني كه اغلب به ديوانگي اش معترفند اگر يه باتوم نوش جان كنم مطمئن باشيد يا عاقل مي شوم يا ديوانه تر. منتها من نمي ايستم كسي باتوم بزند احتمالا يك دندان محكم از آن فرد مي گيرم.

حقيقت اين است كه واكنش در برابر رفتار بد آن رفتار را خاموش مي كند اين هم از جنبه روانشناسي عرض كردم.

البته مهرداد يك شانس ديگر هم آورده و آنهم اين است كه اگر هفت كوه سياه چشم شيطان كور زنداني شد زني دارد كه مي تواند با نامه هايش او را از زندان در آورد.

زن هم خواستيد بگيريد زني اديب بگيريد مثل فاطمه شمس كه با آن نامه ها شوهرش را زود از زندان خلاص كرد.

مردمي گمان مي كنند بين دو شب يك روز وجود دارد و مردمي ديگر گمان مي كنند بين دو روز يك شب وجود دارد. هر دو گروه درست مي گويند اما اين چه به درد تو مي خورد؟

اگر تو بگونه اي منفي بينديشي زندگي ات سراسررنج وغم و بدبختي خواهد بود. و يك شخص بدبخت چگونه ممكن است ديندار باشد؟ او چه دارد كه بابت آن از خدا سپاسگزاري كند؟ فقط يك انسان خوش و شاد مي تواند ديندار باشد،‌ زيرا او چيزهاي زيادي دارد كه بابت آنها از خدا سپاسگزاري كند. زندگي هرروز گلهايش را بر سراو مي افشاند.

نقل است روزي عارفي از يك ساختمان صد طبقه پايين افتاد. او در آن ساختمان بسيار سرشناس بود و همه ساكنان آنجا او را مي شناختند. همسايه كه از پنجره منزلشان شاهد سقوط او بودند يك به يك از او مي پرسيدند " حال شما چطور است؟ " و او پاسخ مي داد " تا حالا كه خوب بوده!" او در حال سقوط همچنان مي گفت " تا حالا كه خوب بوده! "

اين درست است: " تا حالا كه خوب بوده." هرچه كه اتفاق خواهد افتاد، خواهد افتاد. اما كسي كه مي تواند تا پايان بگويد " تا حالا كه خوب بوده" پايان او كاملا متفاوت خواهد بود، زيرا پايان او،‌  روي هم انباشته شدن مجموع رويكردهاي اوست. آن پايان ممكن نيست از جايي ديگر بيايد. از وجود خود او برمي خيزيد. حتي مرگ او نيز زيبا خواهد بود.

شب:

انسان داراي سه منبع انرژي است. يكي بدن است، ديگري ذهن و سومي قلب. در نقطه اي كه اين سه جريان باهم تلاقي مي كنند،‌ به هم مي پيوندند و با هم يكي مي شوند، چهارمي پديد مي آيد و آنرا تنها ( turia )  مي نامند كه سرآغاز معنويت و دگرگوني و سرآغاززندگي واقعي، راست و درست، جاودان و الهي است.

اين سه جريان در همه وجود دارد اما آنها به هم پيوسته نيستند. در واقع آنها هريك در مسيري متفاوت حركت مي كنند. ذهن تو را به سويي مي كشد، قلب به سويي ديگر و بدن راه خود را مي رود. آنها هرگز باهم به توافق نمي رسند.

اگر تو فعاليتهاي دروني خود را به تماشا بنشيني، شگفت زده خواهي شد. بدن مي گويد " بس است ديگر نخور دارم بالا مي آورم" اما ذهن پا فشاري مي كند "‌اين بستني خيلي خوشمزه است. فقط يك خورده ديگر..." و قلب مي گويد " اين خيلي زيباست. " ذهن مي گويد "‌تو خيلي ناداني،‌ تو احمقي، ديوانه اي." هر زمان كه قلب گرفتار عشق مي شود ذهن مي گويد " تو كور شده اي" قلب در هر جهتي حركت مي كند،‌ذهن در آن ايرادي مي يابد. آنها در دنيايي متفاوت به سر مي برند.

هدف مراقبه آن است كه به اين نيروهاي ناموافق كمك كند به هم بپيوندند و با هم هماهنگ شوند. آنگاه تو سرشار از انرژي مي شوي،‌زيرا تمام آن انرژيهايي كه در دشمني با هم بي جهت هدر مي رفتند، در اختيار تو قرار مي گيرند. و اين همان انرژي است كه به بالهاي تو تبديل مي شود و تو را به فراسو مي برد.

من به تن دردم نیست

یک تب سرکش، تنها پکرم ساخته و دانم این را که چرا

و چرا هر رگ من از تن من سفت و سقط شلاقی ست

که فرود آمده سوزان

دم به دم در تن من

تن من یا تن مردم، همه را با تن من ساخته اند

و به یک جور و صفت می دانم

که در این معرکه انداخته اند.

نبض می خواندمان با هم و می ریزد خون، لیک کنون

به دلم نیست که دریابم انگشت گذار

کز کدامین رگ من خونم می ریزد بیرون.

تبش از ضعف او ست، ضعفش از خونی ست که هر روز در گوشه ای از جهان از تنش فرومی ریزد، از توفانی ست که هر روز در گوشه ای از جهان وجودش را در می نوردد و بر او شلاق می زند:

من به از هر کس

سر به در می برم از دردم آسان که ز چیست

با تنم توفان رفته ست

از تنم خون فراوان رفته ست

تبم از ضعف من است

تبم از خونریزی.

این هم نیما. مهرداد دست مرا در افسردگی روحی پریود بسته است. چون تا می آید حال من خراب شود آقا می روند در غار خودشان. حالا خر بیاور و باقالی بار کنند.

این دقیقا زمانیست که بیشتر به نوازش خوشبینی عطوفت و توجه نیاز دارم. آنوقت چه. حتی لحظه ای هم نباید نق زد. آقا در غار خودشان به سر می برند.

بعدش چه؟ خب این شاید نوعی بستگی روحی باشد. می داندی زنانی که با هم دوست باشند پریودشان هم همراه می شود.

این است که حال ما همزمان خراب می شود. و کسی نیست که دستی بر سر هیچکداممان بکشد.

تجربه به من ثابت کرده است که نصف بیشتر ارتباطاتم را در این دوران گند زدایی کرده امو ببخشید یعنی گند زده ام. بعد هم خندیده ام.

اما در به ریش مهرداد نمی شود خندید. ممکن است به خاطرش طلاق هم بگیرم.

همیشه زندگی ما باید دستخوش عوامل بیرونی شود. البته در این قضیه کسی مقصر نیست اما اینکه من سیاسی نیستم و از بازی سیاست هم مثل بازی های دیگر لذت نمی برم نقطه اوج تفاوت ما باشد.

خب من اگر بخواهم سیاست بازی کنم باید کفن بپوشم و صاف بروم جلو گلوه. چون اگر رفتم ناگهام معشوق دیرینم مرگ را در آغوش خواهم گرفت. پس یهتر است اصلا گردش نچرخم. من به مبارزه پنهان معتقدم.

دلم برای بچه های بی مشاری که قربانی خشونت پدر و مادرشان هستند می سوزد.

به سازندگی فکر می کنم. و انقلاب جهانی برای ویرانی است. از انقلاب خسته ام. معتقدم اگر مبارزه ای باید بکنم اول ساختن خودم است که می دانید گاه چه اندازه ویران است.

من به مبارزه ای آرام و بنیادین می اندیشم که ریشه آن در تربیت است. باز هم می گویم از خشونت تظاهرات و از ویرانی آن بیزارم. نه من طاقت بال زخمی یک گنجش را هم ندارم چه طور بروم و باتوم خوردن عده ای را ببینم؟

برای این است که اخبار را سانسور می کنمو من طاقتش را ندارم آقا.

اگر دوست دارید همینجا برایم گوری بکنید و این داستان ها را برایم باز گویید تا قبلا در آن خوابیده باشم.

و کشور ما. کشور بیچاره ما سالهاست روی آرامش را به خود ندیده است. دلم برای ایران می سوزد.

نه اینکه هدفمان جدا باشد نه راهمان جداست. سنگر یکیست منتها مسئولیت فرق می کند. آقا شما بروید جلو بجنگید من اینجا روی سر زخمی کسی مرهم می بندم و اگر شد کمی برایش اشک می ریزم. می بوسمش و سکوت خواهم کرد.

ما هر دو به طبقه بالا خواهیم رسید. شما از آسانسور بروید من پله ها را یکی یکی می شمرم و می آیم. آن بالا هم را می بینیم.

راه خدای تعالی را عدد نتوان گفت چندانک بنده است به خدای تعالی راه است.
به هر راهی رفتم قومی دیدم .
گفتم:
بار خدا مرا به راهی بر که من باشم و خلق تو در آن نباشند.
اندوه در پیش من نهاد.
گفت:
این اندوه باری گران است خلق نتوانند کشید...

"ابوالحسن خرقانی"

نارایانا

امروز کمبود و پامینم اود کرده

نیاز دارم ساعت ها مقابل کامپیوتر بنشینم و به آن زل بزنم

شاید در فاصله بینمان تو ناگهان ظهور کنی

ای عشق همه بهانه از توست

من خاموشم این ترانه از توست

من اندوه خویش را ندانم

این گریه جاودانه از توست

دیروز بیست تماس بی پاسخ داشتم از چند آدم مختلف که چون گوشی ام بی صدا بود جواب نداده بودم. قضیه از این قرار است کافیست آدم از تنهایی دق کند تا کسی یادی از او نکند و کافیست سرش کلی شلوغ باشد و شصت آدم مختلف کارهای مختلف با او داشته باشند.

من وقت کم می آورم. بیست و چهار ساعت شبانه روز برایم کم است.

یکی از این آدم ها زهرا بود که سه چهار روز است گیر داه بود می خواهد مرا ببیند. زهرا یک زمانی علاقه شدید به من داشت. تنها دانش آموزم بود که آرزو می کرد درسش را نمره نمی آورد تا باز هم با من کلاس بگیرد. می خواست برادر پولدارش را بفرستد خواستگاری ام.

روابط نزدیک تر شد. روزی آنقدر مشکلاتش حاد شد که به خانه شان رفتم و فهمیدم به خاطر مشکلاتی پدرش شدیدا کتکش زده.

حالا این وسط من می خواستم یک کاری کنم نه سیخ بسوزد و نه کباب.

زهرا بسیار زیباست. ترکیب اندام عالی. چشم های رنگین. سفید سبزه. من همیشه آدم های خوشگل را از پسر و دختر جذب می کنم. اما به همین میزان هم از درون خراب.

نیاز زهرا به من نیازی برای توجیه بیرون ماندنش بود. کمی کارش را راست و ریست کرده بودم چون پدرش می خواست خفه اش کند. البته با قدرت همان ورد بخشش وگرنه من که کاری بلد نیستم.

رفتن با این دخترهای زیبا بیرون یعنی سیل توجه پسرها و گاه ملاحظه دوست پسرهایشان که البته برایم دشوار است. مرا چه به ملاحظه پسران. فکر نکنید خوشم نمی آید از این جنس لکن حوصله سیل شهوت روان بین این ارتباطات را ندارم و  چیزی سیاه آن وسط حس می کنم.

لکن امروز سوار زانتیا شدم و دیدم که زهرا جان با ۵ نفر هم زمان تلفنی صحبت می کند. توی ماشین آرایش می کند. و به قول خودش جاهای باکلاس می رود. ماشین پسرها را می گیرد و همه اینها زیر سر خانواده ای است که درکش نمی کند.

 چنان از کتک زدن پدرش در درونم  خشمگین شدم که می خواستم تشویقش کنم فرار کند اما می دانم آن بیرون گرگ های بیشماری منتظرش هستند.

و این خبر امروزم بود که باعث شادی ام نیست اینهمه خود بیگانگی از خویشتن. لکن من با همه این چیزها کنار می آیم و دلم می خواست زهرا دختر خودم بود تا چنان به من اعتماد می کرد که آنقدر دنبال تکیه گاهی پوشالی در بین یک مشت بچه سوسول نباشد.

انگار در من جاری شده بودی

دیشب

با دستی از غیب

نمی دانم موج منفی از کجا می آید و ویران می کند

شاید از جایی که به تلفن کسی جواب نمی دهم.

تاوان ها گاه سنگین است و نمی دانی با سیل ویرانگر افکار دیگران که درکت نمی کنند چه کنی

یا می دانی

آنطور که خودت گاهی سیل ویرانگر افکارت را روانه دیگران می کنی.

خب عیدی امروز را همه ما قبلا گرفته ایم. تولد امام رضا. وجود اما رضا. سایه امام رضا

مهربانی اش

آنقدر دیوانه شدم که می خواستیم با مهرداد بپریم برویم مشهد. اما حیف شنبه باید .....

آره دلم داره پر می کشه واسه مشهد. امسال هنور نرفتم.

به هر حال سپاس گزاری ویژه ام را برای داشتن زندگی که در آن بوی ائمه به مشامم رسیده و برای هستی ام دلیلی یافته ام  را تقدیم می کنم

سپاس می گذارم برای وجود امام رضا که همیشه کلی هوایم را داشته

تو که یک گوشه چشمت غم عالم ببرد

مپسند این که تو باشی و مرا غم ببرد

هیچ خبر خاصی نیست جز اینکه درس دارم

کار دارم

مو شونه کردن دارم

مو چیدن دارم به زودی

شوهر دارم

بچه ام ندارم ( بگما من بچه مچه نمی ندازم عمرا حتی اگه خدای نکرده خدای نکرده نا مشروع باشه که البته محاله!!!)

دوباره درس دارم

کلاس دارم. ترجمه دارم. کنفرانس دارم. اتوبوس دارم. ماچ ندارم فعلا.

دیگه هیچی.

راستی رفتارگرایان می گن که باید با رفتارها با تقویت مثبت منفی رفتار کرد. استاد ما می گه اگه کسیو تقویت پاره ای کنید محاله رفتارش خاموش بشه.

اما من فکر می کنم درسته با آدما اینطوری رفتار کرد؟ و اساسا....

اما خب هر رفتار خوبی را تقویت مثبت کنید با پاسخ مواجه می شید. اما من این شیوه رو خوش ندارم. هی دیگران گفتنو هی ما خلاف علم رفتار کردیم.

راستی هنوز نتونستم اسمی واسه آقامون انتخاب کنم. خودشم نظر خاصی نداره.

اوف اصلا اسم هیچ مردی به خاطرم نمیاد جز اسم اصلی خودش. ولی خب چاره ای دارم.

من اسم می خوام

مهرداد چه طوره؟

وقت ندارم آقا

چه می دونم خانوم. ساعت چهار بلیط دارم. می روم. می روم. می روم. با زهم می روم. من نمی رود اتوبوس می رود. از جاده و خیابانو و دریا و شهر می گذرد. چه خوش است حال مرغی ز قفس رهیده باشد.

کسی می تونه یه سایت آپلود عکس معرفی کنه؟ اون سایت قبلیم باز نمیشه.

و یه نکته مهم؟ یکی از قانون های مهم زندگی قانون سپاسگزاری هست. این سپاسگزاری بیشتر از همه در مورد خدا کاربرد داره.

در مورد خلق هم وقتی براتون منفعتی نداره خیلی مفیده. وقتی منفعتی داره طرفتون فکر می کنه دارین سبیلشو چرب می کنید.

به هر حال سپاسگزاری هر روزه به صورت ویژه در لحظاتی کم از خدا و شمردن حد اقل ده تا از نعمتای اون  هرروزه با عث می شه بهتون یادآوری بشه که چه قدر خوشبخت هستین. و خدا معمتای بی شمار دیگه ای براتون بفرسته. و قلیل من عبادی الشاکرون. مردم سپاسگزارم کمن.

من می خوام یه تشکر ویژه کنم از خدا. به خاطر همسر خوبم. کسی که بعد از اونهمه سرکوفت شنیدن از همه بهم داد. همون خدایی که همه رنج ها و حقارت هایی که متحمل شدم در برابر رفتار کسایی که با همه وجود بهشون عشق ورزیدم رو دید و گفت دارم برات.

همون کسی که دید که علارغم همه محاسن چه طور در برابر یه پیرزن عوام باید ذلیل این بشی که شوهر نداری. و اون یه ساعت برات دل بسوزونه.

همون کسی که دید با وجود اینکه هر پسر نالایق و گند دماغی منو نمی خواد  و جلو پدر و مادرم غروری برام نذاشت  می دونست که خودم و خودش از این باخبریم که اون پسره لایق ما نیست.

اون کسی که می دونست چرا خواستگار راه نمی دم چون نمی خوام دل پدر مادرم بشکنه و مردم عوضش گفتن همه رو رد می کنه چون مغروره در حالی که می دونستم قراره بذارن برن ولی بازهم می دونستم خدا منو برای همین آقای گلم نگه داشته.

و چه قدر سر بلندم کرد در برابر همه کسایی که برای عشق ورزیدنشون یا نورزیدنشون چه قدر بهم بی احترامی کردن به خاطر اینکه سایه مردی روی سرم نبود تحت عنوان شوهر

خدایی که توی این جامعه که مرداش به کمر باریک و دماغ فکر می کنن مردی رو برام فرستاد تا همینطور که هستم بهم عشق بورزه

اونوقت توقع دارین در برابر این خدا قد علم کنم؟ اونی که همیشه هوامو داشته؟

فکر می کنید در برابر این همه دردی که کشیدم و این لطفی که بهم داشته چند میلیون بار باید بگم خدایا شکرت

و باید به چه کسی غیر از اون چشم بدوزم؟

اونی که دید حتی خواستگار من کسی که ادعای عشق می کنه از من دعوت نمی کنه تا یه شعر بخونم.

فقط اون بود که می تونست در برابر همه تیرگی های وجود دیگران کاری کنه تا مثل اون دختر عرب وقتی ازش پرسیدن چه طور میون قبیلت بر می گردی بگه

- سر بلند

زیر سایه یار

تا در امان بمانیم از چشم زخم اغیار

این ترانه را حمیده این اواخر برام بلوتوس کرده بود.

ترانه دلنوازان

می خوام حذفش کنم به خاطر مضمون تلخش که دامن گیرم شد

اما خب نمی دونم وابستگیم بهش چیه

باز لحظه های ناگزیر دل بریدن

بازم آخر راهو حس تلخ نرسیدن

شاید رفتن راهی که هر هفته می رم

خیلی دلم می خواهد چیزی بنویسم یا حتی نامه ای

کامپیوترم ناگهان ایستاد و ویندوز را هم دادم عوض کنند هنوز درست نشده

دلم می خواهد بنویسم و این تیرگی درون را بریزم روی سپیدی کاغذ

نمی شود

برای نوشتن به کامپیوتر وابسته ام بد است

پس ناچارم گریه کنم

در این شرایط کسی می گوید می خواهد خودکشی کند

فکر می کندی چه حالی به شما دست می دهد؟

البته این حال بد بیو لوژیک است.

متن قبلی را دوست ندارم

تحمیل حال بد است بر صفحه

استقبال از سیاهی است.

دعا کنید کامی زود خوب شود.

مي دانيد درباره الف نون چه فكر مي كنم؟

فكر مي كنم علاوه بر تلويزيون ايران تلويزيون آمريكا را هم صاحب شده است. به اين شكل كه به آنها گفته است اگر با او مصاحبه نكنند و نگذارند هر چرندي را دلش مي خواهد بگويد با آنها مذاكره نخواهد كرد.

براي همين هم در هر دو مصاحبه دو تا مصاحبه گر دست و پاچلفتي كه داشتند از ترس آب مي شدند سوال مي پرسيدند.

آيا كسي پيدا نمي شود كه بتواند در بحث دهان اين الف نون را ببندد؟ نه من باورم نمي شود مطمئنا مصاحبه ساختگي بود.

اما او واقعا يك اعجوبه است. قبول كنيد. چه طور ملت هفتاد ميليوني ايران را مچل خودش كرده حالا هم دنيا را!!!!!

احتمالا طلمسي مهره ماري چيزي با خودش دارد. باور كنيد.

دلم تصوير بوسه مي خواهد

يك فال حافظ مي خواهد

هندوانه مي خواهد

كمي اشك مي خواهد

پدر بچه مي خواهد

ممممممممم مي خواهد

و يك سري چيزهاي ديگر هم مي خواهد

دو روزي در سفر خواهم بود و بعد به خدمتتان باز خواهم گشت

فعلا كه دو هوايي ام

شايد خسته‌ام. شايد دلم چرند مي‌خواهد.  گرچه من بعد از سفر ديشبم به يزد و رفتن صبحم سر كلاس بعد رفتن به اداره فيف را سوار كردم. و كمي در خيابان ها سرگردان بودم تا او راببرم دكتر اما قضيه بعدتر اين بود كه در اتاقم بعد از مدتي كه مشغول نوشيدن لذت بخش اينترنت بودم پشت سرم نشسته بود يك ريز بنا كرده بود به غر زدن. گاهي جدا صبور مي شوم بايد با چيزي مسابقه صبر بدهم. فيفي غر زد غر زد غر زد غر زد و من به صفحات نگاه كردم. دنبال عكس گشتم. چاي خواست. ناگهان هشيار شدم. البته گاهي هم  كه نه اغلب از دست من غر مي زند. و مي گويد بازهم حماد به حرف هايم گوش مي دهد تو كه اصلا نمي شنوي آدم چه مي‌گويد. لبخند مي زنم. خب وقتي من در خيالات خودم غرقم و و البته خيال مي كنم  و خيال مي كنم چاره اي جر حواس پرتي در برابر او ندارم و البته به او مي گويم چون چرند مي گويي.

من نفر آخري بودم كه ثبت نام كردم. آنقدر كه روي پا ايستادم. و نوبتم را به آن پسرك دادم. براي دونفر ديگر هم انتخاب واحد كردم كه آخرش از مسئول آموزش فحش خورم از بس قيافه‌ام را تحمل كرد. يادم رفته بود انتخاب واحد چه قدر دنگ و فنگ دارد.

 تا بي نهايت وقت براي صبر كردن وجود دارد. پس صبر چيز خوبيست.

چيزي كه لازم دارم تنهايي و خلوت است و چيزي كه اين خلوت را پر مي كند نمي‌گويم كه چيست.

حالا ديگر لحظاتم پر است و لحظات تنهايي ام كم.

فيفي مي گويد سه ساعت است در كامپيوترم. و هنوز لحظات كام‌جويي‌ام به پايان نرسيده است. جدا كه عقده دارم در چهار روز فراق!

فيف مي گويد خنگم چون يادم نمي آيد حماد در باره انتقالي او به آن شهر كوچك دانشگاه‌مان به من چه گفته است. شايد خنگ شده باشم شايد هم ديگر به همه ورودي هاي ذهنم بهايي نمي دهم. شكي نيست كه حافظه ام  عجيب شده است.

فعلا مي‌روم.

مادرم هم به جمع غرزنان پيوست. مي گويم درس دارم. مي گويد يعني داري درس مي خواني؟

سه ساعت است كه دارم

حالا نوبت غر زدن من است و مي گويم فيف فيف فيف فيف فيف

ممكن است اسم شما را صدا بزنم؟

این لحظه ای پشت پنجره راه های طولانی

این نور ماه و همه خیال های دور جان می دهد

برای نامه نوشتن و شعر گفتن

مث اینکه من مفقود شدم.

این شهر جدیده برام

معلوم نیست از اونجا به کجا برم!

خب برای اونایی که خبر ندارن بگم دانشجو شدم و باید بگم دانشجو بودن خیلی کیف داره

خصوصا برای من بعد از اونهمه سختی

خیلی می زنن توی پر آدم

اما من فقط درسو برای خودش دوس دارم

توی یه شهر کوچیک کنار یه شهر بزرگ قبول شدم

 و فعلا دلم برای عونترنت تنگه

شما چی؟

حالا هم خوابم مياد. اصلا نمي‌دونم اين‌همه خواب در من از كجا مياد. اگه اين فيفي بود مي‌گفت خوش به حالت. آخه به نظر خودش چون نمي‌تونه بخوابه. براي همينم نوشتن سنگينم نمياد. اوا خواهر واه واه.

بعضي وقتا مي‌شه به اين اداهاي عشوه آميز خنديد.

امروز توي رنوي فكسنيم كه جديدا اسمشو گذاشتم مگي داشتم صداي ويولون پرويز ياحقي رو مي‌شنيدم. رنوم مث يه اسب خوب مي‌مونه خيلي بچه رام ونجيبيه. به قول في في مث خودم سركش نيست.

جديدا بهش داشتم مي‌گفتم من باج بده نيستم. اونم گفت آره تو خيلي عصيانگري. يعني چارچوب پذير نيستي. اين دقيقا جمله خودشه.

اما من فكر مي‌كنم اين كه تعريف خوبيه. ولي من اونطوري هم نيستم. يعني به موقش هم چارچوب پذيرم هم سواري بده هم باج بده. اما زياد بار نمي‌تونم حمل كنم.

عجب خريتي. نوشتن اين كلمات قبلا خواب. اصلا معلوم نيست چرا انقد دلم مي‌خواد مسخره بازي در بيارم.

مسخره بازي مسخره بازي مسخره بازي

ديشب به كلي فراموشم شده. ببخشيدا مث خر گريه مي‌كردم. نمي‌دونم شايد غم غريبي غربت آدمو اينطوري مي‌كنه. و حالا كه توي اتاق خودمم انگار دنياي شادي رو دارم. به مگي هم فك كردم. كه بچه خوب كم خرجيه و واسه چي واسه دك و پز بايد خودمو بندازم توي خرج و قرض. و يه رخش ديگه بخرم.  اصلا نحمل قرضو وقروضاتو ندارم. از اولش نيت كردم يه ماشيني بخرم كه توش بشه براي مردم زياد كار كرد. نشد سوار مگي بشمو يه كسي نباشه كه به يه چايي نرسونمش. اين از توفيقات مگيه نه من.

ماشين من با اون چشاي نقلي درخشونش. حيف كه صداي شيهشو نمي‌شنوم. معلوم نيست خره يا اسب.

اما حس مي‌كنم اسب باشه هرچند يه اسب لاغر مردني پيره. ولي من دوسش دارم.

الان ديگه با اين نوشته ها شايد خواب نرم. حتي خميازمم نمياد.  هاهاهاهاهاهاها

هرچي فكر ميكني نمياد مياد هرچي فكر ميكني مياد نمياد. اينم يكي از قوانين مورفي.

هاهاهاهاهاهاها. بازم خميازه؟ برم بخوابم؟

هوم خوابم مياد. و يه چيزاي ديگه مثلا گريه. آره دلم مي خواد گريه كنم. گريه هم شده برايم مث خواب. دوستش دارم. آخه دلم خيلي تنگه. تنگ.

نمي‌دانم جلايي پور كيست؟

دو جرقه ازاين آدم در ذهنم درخشيد. اول نوشته وبلاگ احمد بود درباره او و بعد هم نامه زنش بود به او خطاب به لبخندش. و فوكوسي كه روي لبخندش كردم كه در واقع خيلي درد داشت.

شايد هم آن لبخند بود كه باعث درگيري ذهنم شد. به هر حال دو شب متوالي خواب آدمي را ديدم با همين پيش زمينه در ذهنم.

خواب‌هايي بود كه در آن بسيار نگران دربند بودنش بودم. بعد كه از دردهاي زندگيش خواندم فهميدم آدم‌هايي كه مي‌خندند شايد دردهاي عميق تري را تجربه كرده‌اند

و دو شب بعد از آن خواب‌ها او آزاد شد و كسي نميداند چه قدر از آزادي‌اش خوشحال شدم.

انگار برادر خودم آزاد شده باشد.

نامه فاطمه شمس براي آزادي جلايي پور و همينطور شعر خود او براي آقاي خاتمي

http://nimdaayereh.persianblog.ir/post/111/

نمي دونم اين چه حسيه كه نسبت به دوستام دارم. و از كجا مي آد. يا من در انتخاب دوست مشكل دارم يا اينكه دوستان من شان دوستي رو رعايت نمي كنند. به هر حال اهميت نداره. البته من خيلي حساسم. روي كوچكترين رفتار و طرزفكر. البته نه در وهله اول. اما سر جمع باعث مي شه نخوام با كسي دوستي كنم.

خلاصش اين ميشه كه علارغم آدماي زيادي كه توي زندگيم هستن هيچ دوستي ندارم.

البته گاهي پسرها در بعضي موارد بهتر از دخترها عمل مي كنند اما پسرها اين ريسك رو دارن كه بعد از مدتي مي خوان صاحبت باشن! و سعي مي كنم با فاصله از اونا به سر ببرم.

پس من رسما دور دوست هامو اعم از دختر و پسر خط مي كشم. البته كار سختيه. بريدن از عادته بيشتر. كه خب توي تابستون خيلي سخت تره. چون كسي دور و برم نيست.

اما خب من لا اقل براي دوستي تعريف بسيار مهمي دارم و اونم اينه كه دوست من لا اقل بتونه موفقيت آدمو تحمل كنه و در اون سهيم باشه. تا به حال در آدماي اطرافم چنين چيزي نديدم!

و اين معناش چي مي تونه باشه؟ معناش اينه كه آدمي كه رسما براي انسانيت تلاش كنه خيلي كم به تور من افتاده. وسوال بعدي اينه كه اصلا اين چه توقعيه. مثلا خودت خيلي آدمي؟

بايد بگم كه خب دلم مي خواد. دلم مي خواد آدمي كه از نظرهاي زيادي چيزهاي زيادي برام داشته باشه تا بتونم بهش بگم دوست.

اين دليل همه تنهايي و دليل ازدواج نكردنمه.

به هرحال اين همه نكته مهميه كه هرچه براي خود مي پسندي براي ديگران هم بپسند. اميدوارم لا اقل خودم دوست خوبي براي ديگران باشم.

آدم

صدا نزني مرا

از من عوضي تر

پيدا نمي شود

نگرد

اين قسمتي از شعر مهرداد فلاحه

اين قسمتي از نوشتن به زوره كه بعد از بيدار شدنم نوشتم. هنوز هم نكته هاي قابل توجهي در اين باره مي شه نوشت. مثلا اينكه اغلب آدماي خود شكوفا تنها هستن. امااين تنها بودن دليل اينه كه منم خود شكوفا هستم؟ اگه اينطوره پس ماشالا به خودم.

تنهايي چيزيه كه بهش عادت دارم و دوست ندارم كسي تنهاييمو به هم بزنه اما گاهي خيلي سخت مي شه.

چه قدر بايد ظريف بود كه با آدمي بود و تنهاييشو به هم نزد. خب ما كه اصلا به خودمون همچين نهيبي نمي زنيم. فكر مي كنيم بايد در همه سوراخ سنبه ها نفوذ كنيم.

همه اين چيزها چيزهاي ذهني هستن؟ يا وسواس هاي ذهني. من با دختري حدود يك سال هم خيلي نزديك بودم. و باهاش مث خواهر زندگي كردم. يا حتي سفر رفتم. اما شايد دير فهميدم كه نبايد با كسي زود قاطي شد.

 و متاسفانه يا خوشبختانه اين جمله بودا هميشه آويزه گوشم بوده:

اگه كسي رو پيدا كردي كه بتوني باهاش بپري باهاش برو

اما اگه نه

تنها برو

بر مي گردم بااميد به اينكه بتوانم اينجا از خودم بنويسم. اينجا هيچ حرفي را نمي توانستم بزنم. بحث قهر نبود.

اما خب فكر مي كنم شايد بشود ادامه داد. راستي مدرسه ها دارد باز مي شود.

از چه مي شود نوشت. نه از خود مي توان گفت و نه از ديگران. همه چيز تحت تاثير قرار مي گيرد يا لا اقل من اينطور تصور مي كنم

اما دليل مهمش همان آن بود كه نمي توانستم چيزي بگويم. بعد هم اين سوال برايم پيش آمد. وبلاگ جاي چه چيزي را در زندگي برايم گرفته است؟ يا اصلا حجم اين كامپيوتر در اتاقم. چرا بايد باشد؟ چرا بايد نباشد؟ چرا نبايد باشد؟

خب به همان سادگي كه مي روم. به همان سادگي هم باز مي گردم.

در خواست هايتان را ساده صريح و شفاف بگوييد.

گاهی مشعوق کم می آورم

گاهی برای شعرهایم مخاطبی نیست

هیچ گورستانی سرای تو نیست

معلوم نیست این همه آدم با استعداد در زمینه تبلیغات انگلیسی در تلویزیون ایران از کجا پیدا شده اند و

آدم هایی که فعلا  به عنوان طرفداران الف نون سناریو می نویسند و پاسخ های تبلیغاتی کوبنده

می دهند قبلا در کدام دستگاهی مشغول بوده اند

ما چنین استعداد هایی داشتیم و آز آن غافل بودیم؟

خیلی دل می خواست بدانم پیر سیاست احمدی کیست آیا محصولی است؟

یا کیست؟

فکر کنم الف نون بیچاره گیج شده باشد.

یک پیشگو درباره الف نون گفت: او رای می آورد اما یکسال بیشتر رییس جمهور نخواهد بود.

نشستم در مقابل خودم. در چشمان خودم زل زدم و فرياد زدم

 نه تو تنها نيستي

تنها نيستي

تنها نيستي

تنها نيستي

و به بهانه هاي متفاوت ذهنم انديشيدم كه هر چيزي را دستاويز قرار مي دهد براي فرار از احساس شكست

و من خود را كوزه شكسته اي ديدم كه ديگر هيچ آبي در آن جاي نخواهد گرفت

چيزي كه از دست رفته است

گلي پر پر شده كه مي كوشد به زندگي لبخند بزند

و دلم سوخت از دست كساني كه اين مردن را به رخم مي كشند

همه شكستنم را

و سكوت كردم براي لحظه هاي بي شماري كه از تكه هاي جانم از گوشت و پوست و استخوانم بخشيدم

و باز هم سكوت كردم كه هرگز صداي آزاري از آن به گوش نرسد كه  هرگز دستي براي باز پس خواستن آنچه بخشيده ام دراز نكرده ام

با اين همه آنقدر سنگينم كه ياراي حركتم نيست

دريغ از لحظه اي شوق پريدن

همه چيز بازيچه اي بيش نيست

به لحظه هاي بازي هاي بي شمار ديگران نگاه مي كنم

و در مي يابم كه شايد روحم مدت هاست پر كشيده است

و من بي دليل اينجا به جستجوي دستاويزي مي گردم

در زمان حضرت سلیمان دو تا گنجشک یه گوشه ای نشسته بودند. گنجشک نر به گنجشک ماده اظهار محبت می کرد. می گفت تو محبوبه منی. تو همسر منی. دوستت دارم. عاشقتم. چرا به من کم محبتی؟ چرا محلم نمیذاری؟ فکر کردی من کم قدرت دارم تو این عالم عیال؟ من اگه بخوام می تونم با نوک منقارم تخت و تاج سلیمان رو بردارم بندازم تو دریا. باد که مسخر سلیمان بود پیام رو به گوش سلیمان رسوند. حضرت تبسمی کرد و فرمود اون گنجشک ها رو بیارید پیش من. آوردند.سلیمان به گنجشک نر گفت خوب ادعاتو اجرا کن بینم. گفت من چنین قدرتی ندارم. سلیمان گفت پس الان به همسرت گفتی؟ گفت خوب شوهر گاهی جلو همسرش کلاس میاد یه خالی ای می بنده. عاشق که ملامت نمیشه. من عاشقم. یه چی گفتم ولی یا نبی الله واقعا دوسش دارم. این به ما محل نمیذاره. حضرت به گنجشک ماده گفت اینکه به تو اظهار محبت میکنه چرا محلش نمیدی؟ گفت یا نبی الله چون دروغ میگه هم منو دوست داره هم یه گنجشک دیگه رو. مگه تو یک دل چند تا محبت جا میگیره؟ این کلام در دل جناب سلیمان چنان اثری گذاشت که تا چهل روز گریه می کرد و فقط یک دعا می کرد. می گفت:

الهی دل سلیمان رو از محبت غیر خودت خالی کن

چه تلخ بود دیدن ابطحی در دادگاه

به کدام اتهام؟

فقط آنجا خنده دار بود که آقای ابطحی به رنگ مخملی شال دادستان اشاره کرد!

یک نکته اضافی:

عجب فیلمی بود این عطریانفر

انگار دارم پرده نااميدي را مي درم

انگار از هاله‌اي از سختي در اومدم. چيزي كه مي‌گذره. از چند روز گريه كردن و دندون درد. در به سر بردن يك آشفتگي. تنها چيزي كه بايد مراقبش بود اينه كه از حس آزادي جدا نباشيم. چيزي، هيچ چيز نبايد ما رو در حصار قرار بده. و من نمي‌تونيم و نمي‌خوام در حصار چيزي باشم. و بايد مراقب لحظه‌هايي باشم كه دارم دستي دستي خودمو اسير مي‌كنم.

حقيقت اينه كه من ديگه اون روياي يكي دوسال پيش نيستم. نه نيستم. چيزي در من گشته و تغيير كرده. اما خب گاهي به خاطر عادت به بعضي چيزها دست به كارهايي مي‌زنم. ديگه دلم خيلي چيزها رو نمي‌خواد. خيلي از چيزها ديگه براي دلم مهم نيستن يا ديگه اونقد اهميت ندارن. و سوال اينجاست كه آيا اصلا چيزي هست كه برايم واجد اهميت باشه؟

دلم مي‌خوام يه دستوري بدم مبني بر اينكه

 هيچ چيزهيچ اهميتي نداره.

به چهره خودم در آيينه روبرو نگاه مي‌كنم. گاهي به شدت نااميد مي‌شمو و اشك مي‌ريزم و گاهي سرخوش مي‌شم اون‌هم به شدت و يادم مي‌آد كه اينها جزيي از جنبه تعادل هست. همونطور كه روز و شب چرخه كاملو تشكيل مي‌دن و وجود ما هم همونطور كه توش رشدهاي فزاينده هست پس‌رفتو درجا زدن هم هست و خوشحالم دراين حوالي چيزي در قلبم زنده هست به اسم عشق كه گاهي گمش مي‌كنم.

گاهي در غبار تاريكي و آزردگي عشق رو فراموش مي‌كنم ولي يادم نمي‌ره برم دست به دامان سلطان عشق بشم و اون دوباره برام پرده‌ها رو كنار مي‌زنه و همه اون چيزي كه باعث غبار شده رو يادم داده پاك كنم.

و بايد تيرگي‌هاي عظيم رو بشورمو و بشورم چيزهايي كه لطافت را كم كرده.

مدت‌هاست مشغول شستنم و حالا خوشحالم كه كمي حتي اگه شده كمي از حجم تيرگي كاسته شده.

سياه‌چاله‌هاي هولناكي در وجودم كه از اون‌ها آگاهم و خوشحالم كه گاهي در پرده روشني چيزي شاد و آروم ته دلم مي‌بينم و گاهي چنان در بند سياهي مي‌شم كه مي‌خوام به قعر سقوط كنم.

و با اين حال امروز ............

در جنبش سبز چه نهفته است که حتی مانکن ها دستبند سبز دارند؟

با خودم فكر مي‌كردم با توجه به زيبايي و نورانيتي كه در ميرحسين سراغ دارم اگر او در انتخابات پيروز شود با توجه به اين اوضاع متشنج، قدرت از او چه خواهد ساخت؟

آيا هم‌چون خاتمي قيافه‌اي افسرده يا چهره‌اي كه به هر حال تقبيح خواهد شد؟ با جك و غيره؟

و اين شايد بد باشد و بسيار خودخواهانه كه خوشحالم او نبرده است تا در راس قدرت قرار گيرد.

زيبايي ميرحسين و شگفتي دروني‌اش و پاكي‌‌اش بود كه باعث شد صدها هزار نفر كه عمري شايد مسلمان هم نبوده‌اند حالا الله اكبر بگويند و انسان‌هاي بي‌شماري را وادار كند به انديشيدن درباره اسلام. به استدلال اسلامي به شوري حق‌طلبانه و الهي.

اگر ميرحسن رييس جمهور مي‌شد جهاني صلح آميز و زيبا داشتيم و شايد دوره‌اي پيش مي‌امد كه در طول تاريخ بشر زيبا بود براي زندگي با توجه به در اعتدال بودن رييس جمهور آمريكا و اينكه من اوباما را دوست دارم.

نگوييد چه روياگون

اما انگار براي چنين چيزي تنها و تنها بايد در انتظار امام زمان بود.

در تاريخ شكست از آن كساني بوده است كه بهتر بوده‌اند. خوب‌تر بوده‌اند و پاك‌تر.

يازده امام معصوم ما را كشته‌اند.

شنيده‌ام منافقين قصد كشتن موسوي را داشته‌اند نمي‌دانم تا چه اندازه راست است اما خدا لعنتشان كند كه هرچه آدم به درد بخور در اين ممكلت بود آنها كشتند.

مي‌خواستم بدين‌وسيله شكست ظاهري موسوي را تبريك بگويم و بگويم

شهدا در ظاهر مرده‌اند اما پيروزهاي واقعي آنها هستند.

نمي‌دانم هنوز هم احمقانه است كه انسان با ديدن يك فيلم آنطور اشك بريزد يا واقعا آن فيلم چيزي در درون خودش دارد.

ديدن اين فيلم ساده داستاني به نام گراناز از شبكه يك با عث شد مثل ابر بهار اشك بريزم.

داستان پسركي بود كه به خاطر كمك به يك پيرزن بلوچ به مدرسه نرفت و هيچ كس حاضر به شنيدن حرفش نشد.

كلي كتك خورد و در موضوع انشايش كه نامه به يك دوست بود نامه‌اي به پدرش نوشت.

نه مدير نه معاون نه پدر و نه معلم هيچ يك نگذاشتند او حرفش رابزند.

وقتي معلم انشا را خواند فهميد كه آن پسر به مادر خودش كمك كرده

و روز بعد در حالي كه دستش را روي شانه پسرك گذاشت املا گفت:

چه مهربان و دوست داشتني‌اند كساني كه به خاطر آرامش ديگران از آرامش خود مي‌گذرند.

نمي‌دانم خود در چه درجه‌اي در من وجود دارد. اما قدر مسلم هرچه فكر مي‌كنم بيشتر روي خودم كار مي‌كنم باز هم حس خودخواهي در من حساس‌تر مي‌شود. هرچه تلاش مي‌كنيم انگار دوربين نزديك‌تر مي‌آيد و بيشتر زوم مي‌كند.

عجبا از دست نفس

گمان مبر که به پایان رسید کار مغان

هزار باده ناخورده در رگ تاک است

دلم برای دیدن ارباب حلقه ها تنگ شده است

تلویزیون دیگر قسمت سوم را پخش نکرد.

دلم برای فرودو تنگ شده است. فرودو در واقع همان خود ما هستیم و آن حلقه همان خود است که فرودو برای نابود کردنش از قعر جهنم گذشت. در این میان نیروهای زاید مانع و نیروهای زیادی یاری دهنده اند.

برای رسیدن به دنیایی سرشار از نور باید خودخواهی را فراموش کرد. باید حلقه را به قعر آتش انداخت.

چه قدر زیباست این فیلم

چه قدر گاندولف را دوست دارم و با آن اسب سفید اگر گفتید یاد چه کسی می افتم؟

خبرهاي زيادي اتفاق افتاده

از جمله اين كه امروز رفتم سر صحنه فيلمبرداري از يه كار تئاتري كودك

قرار شد عروسك گردوني كنم تا استعدادم مشخص بشه

اما حقيقت اينه كه من حال ندارم از صبح ساعت 8 تا ساعت سه بعد از ظهر برم و بعدشم كولرم رو خاموش مي‌كنن تا صدا نره

خب تابستونه و براي استراحت

بهم نگين تنبل

به هر حال نشستن اونجا و ديدن اينكه بقيه هي كار مي‌كنن زياد حال نمي‌ده

معلوم نيست برم يا نرم

شايد با توافق با كارگردان به صورت پاره‌وقت برم

ديشب رفتيم درباره الي رو ديديم

اونقد خفقان آور بود كه فقط دلم مي‌خواست جيغ بكشم

فيلم مزخرفي بود واقعا

اصلا يكي بگه اصلا چي داشت؟

ما كه نفهمديدم چرا بهش جايره دادن

در عوض ار ديدن سوپر استار حسابي كيفور شدم

گرچه ياسي مي‌خواست يه تحليل فمينيستي روي فيلم بكنه

اما حتي در اون حدم نبود

مهرانه اومد و منتظره تا من براش آناستازيا رو بذارم

پس تا بعد

تحلیل آماری موسسه چتم هاوس

دوستان شاید لازم باشد مدتی نباشم

معلوم نیست

شاید یک روز

شاید یک هفته

شاید یک ماه

شاید هرگز نیایم

به هرحال به کمی سکوت و سکون نیاز دارم

فعلا بدرود

زاهد! ایمن مشو از بازی غیرت، زنهار!

که ره صومعه تا دیر مغان اینهمه نیست

دولت آنست که بی خون دل آید به کنار

ورنه با سعی عمل باغ جنان این همه نیست

مطمئنا ما نباید دست از مبارزه فرهنگی مان برداریم.

مبارزه فرهنگی در واقع همان روشنگری و ارئه رهنمود تک تک افراد این ملت است

من برای آقای خامنه ای نامه ای نوشتم

ما وظیفه داریم چشم دیگران را از ریز و درشت باز کنیم

بیایید همه نامه ای برای رهبر بنویسیم

و نظرات خود را بگوییم. یا حتی نامه به الف نون

یکی از فروع دین اسلام امر به معروف و نهی از منکر است. چرا این شیوه در دست عده ای باشد.

ساکت ننشینیم تک به تک و حرف های خود را بزنیم و امیدوار باشیم که وقتی همه می گوییم اوضاع بهتر شود.

با امید به حضرت حق

رنگ پریده ام

تازه کمی خونریزی زخمی که خوردم بهتر شده است

کارم حتی به بالا آوردن خون هم رسید

اما چه انتظاری از یک درمانگر دارید

او می تواند خودش را هم شفا دهد!

دلم می خواهد تا مدت ها به سقف خیره شوم

و در افکارم غرق شوم

اما مجبورم فردا بروم!

                                   صبا جاوید

همیشه دلم می خواست سائو سائو را ببینم

همش از اون می شنیدم

امشب توی فیلم صخره سرخ حسابی دیدش زدم.

البته از افسانه سه برادر توی اون کارتون لیوبی را دوست داشتم.

 پ ن:به خاطر والس و نویدهای دیگر که به زودی می شنویم خوشحالم

والس از فیلتر درآمد.

آقا ما هنوز نرفته ایم بخوابیم

و داریم یک چیزهای جالبی که نمی گوییم و به دستمان رسیده  نگاه و کنکاش می کنیم.

امروز چرخ ماشینمان در جوب افتاد!

و چند شیرمرد آن را بیرون آوردند

سوال؟

 کدوم نادونی گفته که مردا بدن؟

آقا ما خوابمان می آید

شب به خیر

کناظره امشب را هم ندیدیم.

یه اس ام برام اومده که براتون می نویسم:

از یه خنگه می پرسن: اسم کوچیک جومونگ چیه؟

می گه:

افسانه

باراک اوباما یک صلح طلب است

کابینه هفتاد میلونی یا کابینه فامیلها

کلمات می خواهند بیایند

 مجال زاییدن نمی یابم

این بار کودک دیر رسی خواهم داشت

حقيقت اين است كه

بعله

حقيقت اينه كه

اينه كه من موافق نيستم هيچكس هشت سال رييس جمهور باشه

براي اثباتشم مي‌گم كه يه نگاهي به صورت خاتمي بندازيد

خصوصا كه دائم زيرابتم بزنن

قيافه خاتمي به قدري افسرده و كسل هست كه خوشحالم نخواسته اين بار سنگين رو روي دوش خودش بذاره

حالا بريد يه نگاهي به احمدي نژاد بندازيد

احمدي نژاد هم علارغم اينكه به خاطر سياست‌هاي غيرعلمي و بگير ببند فرهنگي اجتماعيش به شدت باهاش مخالفم به اندازه كافي زيراب خورده

و به نظر نمي‌رسه ديگه تواني داشته باشه تا چهار سال ديگه بيشتر گند نزنه

اين از اون جهت

از جهت ديگه آقا جون اين قضيه هشت سال بيشتر روانيه براي اينكه رييس جمهور توي اين چهار سالش به اميد چهار سال بعدش خوب كار كنه

درسته كه به هر حال وجدان دروني آدمو تشويق مي‌كنه هميشه درست كار كنه اما

انگيزه يه چيز قدرتمنده

 مي‌دونيد واقعا بضي بايد چقد خنگ بشن كه براي خودشون درد سر درست مي‌كنند و ب‌خوان رييس جمهور بشن

يعني اونقد دلشون براي مردم سوخته؟

هوم؟

يا قدرت طلبن؟

به هر حال من به انگيزه‌هاي رجل سياسي اونقدا خوش‌بين نيستم

ولي ميرحسن ثابت كرده دست كم قدرت طلب نيست

و اگه الان مياد چون بيچاره چاره‌اي نداره

از دست من و شما كه از دست احمدي‌نژاد خسته‌ايم

يا حتي براي دل شكسته خاتمي

احمدي‌نژادم دلسوز بود و ي به همون اندازه ببخشيدا احمق!

 برايت گريه مي‌كنم

بي صدا و آرام

بي حضور هيچ‌كس

تنها خانه اندوه تو دل من است

از شنیدن سنتوری های چاوشی بدم اومده

برادرم عاشق اون ترانه توی فیلم سنتوری بود.

و وقتی ازش می پرسیدم چرا اون ترانه رو بارها گوش می کنه و می بینه می گفت

از ژست علی سنتوری وقتی می خونتش خوشم میاد

پارسال با شوق و ذوق اومد اون فیلمو گذاشت تا ببینم.

گوشيو بردار تا صدات يه ذره آرومم كنه

اين نفساي آخره

دلم داره پر مي کشه

می دانید از چه خسته ام؟

از شغلم

نه از معلم بودن نه

از معلم فیزیک بودن

از کودکی های بی نهایت شاگردانم گاهی

درست است از آنها دلخورم

چرا که هر قدر هم برای شان زحمت بکشی بازهم تو معلم فیزیک هستی

صاحب درسی هستی که آنها از آن بدشان می آید

چه حرف ها

بارها خودشان گفتند دوستش دارند

نه اصلا

از این بدم می آید

از اینکه آنها با زور سر کلاس می نشینند

از بی انگیزگی مفرطشان

از اینکه وقت نداری چیزی اضافی بگویی به خاطر تعطیلی های بی شمار امسال

هرچه قدر بدوی بازهم عقبی

وقتی مجبورم اخراج کنم بتوپم صفر بدهم اخم کنم شخصیت لعنتی بگیرم

از این ویژگی ها مزخرف که معلم بودنم باعث و بانیش بوده

که اگر نباشد از سرو کولت بالا می روند و  آبرویت را می برند

از اینکه بچه ها عادت به توپیدن و خشونت دارند

من اصلا می خواهم یک نخاله به تمام معنا باشم

اصلا نمی خواهم بزرگ شوم

از این دنیای بزرگانه منطقی احمقانه که نمی دانم از کجا دامن گیرم شده ناراحتم

اصلا نمی دانم چه طور شد اینطور شدم

آنقدر جدی و احمق!

حالا این ترانه بر سر زبانم است:

نریز آبروی عشقو

واسه عشق خیلیا مردن

قصه لیلی و مجنون

بذا باشه واسه گفتن

اگه تو باشي مي دونم قصه مون زنده مي مونه

 يه روزي ميشه كه دنيا قصه ما رو مي خونه

به همین زودی یک سال گذشت

از مرگ برادرم

پارسال در چه بد بختی دست و پا می زدم

خدا را سپاس به خاطر وضعیت تعادل آمیز امسال

بازهم از مراسم ختم فرار کردم

اگر من مردم برایم ختم نگیرید

باورم نمی شود  رفته باشد

نه نرفته است و دلم برایش تنگ است

دلم می خواهد در آغوشش بکشم.

ایام غم همیشه سایه سنگینی دارند

سایه سنگین این روزها را حس می کنید؟

ایام فاطمیه است.

اما وبلاگ غزلداستان همیشه معرف شعرهای زیباییست

نمی دانم در مایاکوفسکی چه نهفته است

قدر مسلم همیشه مفتونم می کند:

 ...می ترسم از یاد ببرم اسمت را
             به سان شاعران
که می ترسند از یاد ببرند
              آن کلمه را
که می نماید همتراز خدا
             اما
من همیشه به یاد خواهم داشت
             جسمت را
همیشه دوست خواهم داشت
             جسمت را
                  اما
همیشه پاس خواهم داشت
             جسمت را
بدان سان که سربازی
جنگش درهم شکسته
بی کس و بی مصرف
     پاس می دارد
تنها پای برجای مانده اش را ...

شعر:زدم به جاده عشقت پیاده در باران

از همه دوستاني كه روز معلم را صادقانه به من تبريك گفتند ممنونم

 و از الطاف بي‌دريغ‌شان سپاس‌گذارم

 گرچه من كوچكتر از آن هستم كه معلم باشم و بيشتر يك دانشجو‌ام.

 و اين جملات که دوست عزیزم لیلا برایم ارسال کرد را به محضر همه دوستان بزرگوارم كه استاد و معلم هستند و مرا مفتخر مي‌كنند تقديم مي‌كنم:

سلام بر قلبي كه براي سوختن بي‌پرواست.

 بوسه بر دستاني كه بي‌امان بر صفحه تاريخ الفباي عشق مي‌آموزد.

 و سجده بر قدومي كه در ركاب آموختن شه‌سوار است.

و در آخر در گذشت استاد بزرگ ادبيات جناب استاد رضا سيد حسيني را تسليت مي‌گويم.

یک سری کار دارم

مدتی طول می کشد

و این وبلاگ هم حواسم را پرت می کند

پس مدتی از محضرتان مرخص می شوم

روزی باز می گردم

فعلا

یا حق

اینم یه سایت جدید آپلود عکس

هوم

چه طوره؟

بد جوری عکسی شدم.

نمي‌دانم چرا آنقدر از اينترنت زده شده‌ام. شايد به اين دليل كه كساني كه از آن پشت سر و كله‌شان پيدا مي‌شود به خودشان اجازه مي‌دهند هر غلطي دل‌شان مي‌خواهد بكنند و هرچه دل‌شان مي‌خواهد بگويند.

اينترنت و دنياي مجازي به من ثابت كرد كه مردم ما مردم بي‌هويتي هستند.

مي‌گوييد مشت نمونه خروار نيست؟

نمي‌دانم از چه رو آن‌قدر منزجر شده‌ام و مواجه شده‌ام با چهره‌اي كثيف و زشت كه همه چيز در آن پايين‌تنه است و پايين‌تنه

اينترنت در نشان دادن آن چهره برهنه بسيار ماهر عمل كرده است.

و نمي‌دانم چرا همه در ديدن چهره زشت اعمال خود آن‌قدر نادان شده‌اند.

بايد زيبايي‌ها را ديد

خدايا خودت رحم كن به ما